Search

Ikinakarga...

About Us

We're from the Regional Science High School- IX. And also, we're teenage girls.

2/28/2013

ANG ALAMAT NI DARAGANG MAGAYON


Katulad ng lahat ng alamat, nangyari ang kuwentong ito noong unang panahon.
Naganap ito sa payapang rehiyon ng Ibalong, sa maliit na bayan ng Rawis, na
pinamumunuan ng makatarungang datung si Makusog. Ang asawa ng datu na si Dawani
ay namatay sa panganganak. Kaya’t nanatiling iisa ang anak ni Datu Makusog—isang
anak na babaeng walang kapares sa kagandahan at kabaitan, si Daragang Magayon.
Hindi tuloy nakapagtataka kung bakit dumadayo ang napakaraming manliligaw mula sa
ibang tribu, kabilang na ang nasa malalayong bayan, upang mabihag ang puso ng dalaga.
Ngunit wala ni isa sa mga binatang ito ang nakakuha ng pagtingin ng magandang binibini.
Wala, kahit ang makisig at mapagmataas na si Pagtuga, ang dakilang mangangaso at datu
ng Iraga. Kahit pa pinaulanan ni Pagtuga ng mga handog na ginto, perlas, at iba pang
kayamanan ang ama ni Magayon, ay hindi pa rin nito nakuha ang loob ng dalaga.
Isang katangi-tanging binatilyo ang nagpakita si Rawis: si Ulap, ang tahimik ngunit
matapang na anak ni Datu Karilaya ng Katagalugan. Naglakad siya nang malayo upang
makita ng sarili niyang mga mata ang ipinagbuunying kagandahan ni Daragang Magayon.
Ngunit hindi katulad ng ibang manliligaw, nagdahan-dahan si Ulap. Tiniis niya ang
magnakaw lamang ng mga sulyap mula sa malayo habang nagtatampisaw si Daragang
Magayon sa ilog ng Yawa.
Pagkatapos ng isang maulang gabi, pumunta ulit si Magayon sa Ilog Yawa upang
magtampisaw. Nadulas siya sa batuhan at nahulog sa malamig na ilog. Dagli-dagling
sumaklolo si Ulap at binuhat ang nangangatog na dilag pabalik sa dalampasigan. Ito ang
naging simula ng pag-iibigan ni Daragang Magayon at ni Ulap.
Ilang beses pang nagtagpo si Ulap at si Daragang Magayon. Hanggang sa isang araw,
sinundan ni Ulap si Magayon sa pag-uwi. Pagdating sa bahay ni Datu Makusog, buong
lakas nang loob na ibinaon ni Ulap ang kaniyang sibat sa hagdan. Ipinapahiwatig nito
ang kaniyang kagustuhang pakasalan si Magayon. Walang nagawa si Magayon kundi
mamula, magpigil ng tawa, at umiwas ng tingin. Dahil dito, napagtanto ni Datu Makusog
na umiibig ang kaniyang nag-iisang anak, kaya’t hindi na siya nagpahayag ng kahit
anong pagtanggi. Tuwang-tuwa si Magayon at si Ulap. Binalak nilang gawin ang kasalan
pagkalipas ng isang buwan upang mabalitaan ni Ulap ang kaniyang mga kababayan, at
upang makapaghanda nang husto para sa pagdiriwang.
Mabilis na kumalat ang magandang balita. Nakarating agad ito kay Pagtuga, na
namula sa galit.
Nang mangaso si Datu Makusog, dinakip siya ni Pagtuga. Nagpadala si Pagtuga ng
mensahe kay Magayon, nagbabantang papatayin ang kaniyang ama at maghahasik ng digmaan sa kaniyang bayan kung hindi siya pakakasalan.
Sinunod ni Magayon ang kahilingan ni Pagtuga, labag man sa kaniyang kalooban.
Agad-agad na inihanda ang kasalan. Nang malaman ni Ulap ang masaklap na pangyayari,
nagmadali siya pabalik ng Rawis kasama ang pinakamagigiting niyang mandirigma.
Kasisimula pa lamang ng seremonya nang dumating sina Ulap. Sa halip na isang
pagdiriwang para sa kasal, isang madugong labanan ang naganap. Napuno ang langit ng
mga palaso. Napuno ang hangin ng tunog ng nagkikiskisang bolo. Nagtuos si Ulap at si
Pagtuga, isang labanan para sa kamay ng nag-iisang si Magayon.
Nadaig at napaslang ni Ulap si Pagtuga. Masayang sinalubong ni Magayon si Ulap,
akmang yayakapin—nang biglang isang ligaw na palaso ang tumama sa likod ng dalaga.
At habang sapo-sapo ni Ulap ang nag-aagaw-hininga niyang iniibig, bigla siyang sinibat
sa likod ng isang kawal ni Pagtuga. Agad na hinataw ni Datu Makusog ang kawal ng
kaniyang minasbad, isang matalim na bolo.
Pagkatapos ng mabilis na pangyayaring iyon, tumahimik ang lahat ng mandirigma.
Tumigil ang digmaan. Sa halip na marinig ang kasiyahan ng isang pagdiriwang ng kasalan,
mga hikbi at hagulgol para sa mga pumanaw ang lumutang sa hangin. Kahit na halos
walang makita dahil sa walang-tigil na pagluha si Datu Makusog, naghukay siya nang
naghukay. Nang matapos, inilibing niya ang kaniyang nag-iisang anak na si Magayon, at
ang nag-iisa nitong pag-ibig na si Ulap, nang magkatabi at magkayakap.
Habang lumilipas ang mga araw, unti-unting tumaas ang lupang pinaglibingan kina
Ulap at Magayon. Tumaas ito nang tumaas, at di nagtagal, sinamahan ito ng pagyanig
ng lupa at pagtilapon ng nagbabagang mga bato. Naniniwala ang mga matatanda na
kapag nangyayari ito, ginagalit ni Pagtuga ang bulkan upang maibalik sa kaniya ang mga
kayamanang iniregalo niya kay Magayon—mga regalong inilibing kasama ng dalaga sangayon sa mga lumang paniniwala.
May mga araw kung kailan natatakpan ng mga ulap ang tuktok ng bulkan. Sinasabi
ng mga matatanda na kapag nangyayari ito, hinahalikan ni Ulap si Magayon. At
kung pagkatapos nito ay marahang dumampi ang ulan sa magiliw na libis ng bulkan,
naniniwala ang mga matatandang lumuluha si Ulap.
Pagkatapos ng mahabang panahon ay umigsi na ang pangalan ni Magayon at naging
Mayong o Mayon. Ngunit hanggang sa kasalukuyan, kahit na maaliwalas ang panahon,
isang anino ng masalimuot na kuwento ng isang natatanging dalaga at ng kaniyang iniibig
ang bumabalong sa magandang bayan ni Daragang Magayon.

0 comments:

Mag-post ng isang Komento